Historia dzielnicy Gdańsk Wzgórze Mickiewicza

Dzielnica Wzgórze Mickiewicza, często nazywane także Osiedlem Pana Tadeusza, to obszar domów jednorodzinnych, bliźniaczych oraz szeregowych.

Położone między Siedlcami a Chełmem, wzdłuż Trasy W-Z. Ulice nazwano imionami bohaterów z Pana Tadeusza.

Całe osiedle stanowi 800 domków jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej, bliźniaczej lub szeregowej w różnorodnych kolorach. Zamieszkują je w większości rodziny wielopokoleniowe ale i młode małżeństwa.

Początki osiedla sięgają lat 80-tych. Początkowo znajdowały się tu same ogródki działkowe, sady i pola uprawne, na których z czasem zaczęły powstawać obiekty mieszkalne.

Z biegiem lat wyrosło ciche i spokojne osiedle, które podzielono na cztery zadania. W pierwszej kolejności powstało I i II, które graniczy z inną dzielnicą Gdańska - Siedlcami (oddziela je, tylko stroma góra gliny, na szczycie której rozpościerają się domki osiedla Mickiewicza). W ich pobliżu znajdują się pozostałości z ogródków działkowych, które nie uległy zniszczeniu. Kilka lat później powstały dwa kolejne otoczone z jednej strony widokiem Cmentarza Łostowickiego, a z drugiej dzielnicą Chełm oddzieloną Trasą W-Z.

Nawierzchnia wielu ulic daleka jest od ideału. Po każdej większej ulewie ciężko tutaj wjechać. Na teren dzielnicy dostać się można zaledwie dwoma wjazdami - jeden od ulicy Malczewskiego - Pobiedzisko oraz drugi od ulicy Łostowickiej.

Wąskimi ulicami nie kursują żadne linie autobusowe. Mieszkańcy muszą więc dojść pieszo do Trasy W-Z lub ulicy Kartuskiej. Po obu tych arteriach kursują tramwaje oraz autobusy.

Na Wzgórzu Mickiewicza działa wiele firm, znacznie mniej sklepów, nie ma w ogóle placów zabaw. Mieszkańcy wielokrotnie bezskutecznie walczyli z tym problemem. Zamiast miejsc zabaw powstawały kolejne domy mieszkalne, a nawet pawilony handlowe, które obecnie przekształciły się w mieszkania. Niedawno powstał mały hotel z sauną, siłownią, oraz takimi usługami jak: masaż, solarium, zabiegi kosmetyczne, etc.